|
We moesten duidelijk de boot nog leren kennen, wat zeer goed geïllustreerd werd in ons rampzalig kruisrak. Gedurende de nacht viel de wind compleet weg, en moesten we tweemaal ankeren in water van 36 meter om niet achteruit geduwd te worden door de stroming. ’s Morgens kwam er een oostelijk briesje opzetten, maar de VHF bleef onweerswaarschuwingen spuien. Voorbij Dover ging de spi eraf toen we een enorme zwarte, dreigende wolk zagen aankomen. Eens de het onweer voorbij kregen we een standvastige oostenwind van 20 knopen. Leen verkoos om geen spi te voeren, en daarmee verloren we licht op de concurrentie. Later op de dag ging de spi er wel op, en bij het ronden van Beachy Head lagen we alweer tussen Flicka, White Saphire en Silhoa, vlakbij Lucky Duck.
De nacht bracht weer zeer lichte wind, en we kozen ervoor om vlak onder de kust te blijven kruisen. Bij het ochtendgloren bleek dit de juiste keuze te zijn geweest, en lagen we nof verder vooraan. Toen kwam het tactische vraagstuk Cowes… Na een lekkere en warme douche, een hoop studie en denkwerk en een korte discussie onder de bemanning kozen we er voor om eerst de Solent in te duiken. Later zagen we dat iedereen behalve Red Saphire dezelfde keuze had gemaakt.
Gedurende ons kruisrak in de Solent vond Leen de sleutel tot de Genua trim. Het geheim om het zeil niet te verstikken was een overdreven bolling. We konden Rackham (JPK 11,20) nog steeds niet bijbenen op werkelijke tijd, maar ze liepen toch niet meer weg zoals daags tevoren..
Tijdens ons rondje Wight maakten we echter onze eerste grote vergissing. Opgejaagd door de bemande boten bleven we beiden wakker en probeerden om Tontín op het scherp van de snee te varen. Dit lukte goed, en bij het ronden van Nap Tower lagen we slechts 15 minuten achter de eerste boot (Red Sapphire niet meegerekend), wat ons op een stevige tweede plek gecompenseerd kwam te staan.
Daarna kwam echter de nacht, met een kruisrak van 80 mijl tegen 25+ knopen wind. We waren allebei pompaf van onze sprint rond Wight en moesten een 30 minuten wachtsysteem gebruiken om door te gaan. De afgaande wacht sliep daarenboven in volle zeilkledij in de kuip. In de vroege uurtjes maakten we dan onze tweede grote vergissing van de race, vanwege onze onbekendheid met het zeilgebied rond de kanaaleilanden. We probeerden Sark offshore te ronden, door ook Guernsey aan bakboord te laten in plaats van de kortere route langs Kaap Le Hague en Alderney te nemen. Na een paar uur realiseerden we onze fout en bogen af naar de inshore route. Helaas kwamen we 15 minuten te kort bij Sark, en bleven op ongeveer 1 mijl van ons verste waypoint steken. We zeilden 3 maal heen en weer tussen Sark en Guernsey zonder een meter vooruit te komen tegen de stroming…
We kregen de zware rekening voor onze fouten cash gepresenteerd. We waren uitgeput, zowel door ons gebrek aan slaap als door niet genoeg te eten. We besloten om de handdoek in de ring te gooien en vaarden onder motor naar Cherbourg voor een pitstop van 6 uur.
We hebben Tontín leren kennen en een aantal zeer interessante double handed lessen geleerd, zonder brokken te maken en zonder kinderziekten aan de boot. We komen zeker volgend jaar terug, weerom double handed. Niet alleen om geen bemanning te moeten zoeken, maar vooral omdat we er zeer van genoten hebben om met z’n tweeen te varen en we ons geen van beiden een betere bemanning kunnen inbeelden om 6 dagen mee op een kleine boot te varen. We gaan echter zwaar aan de voorbereiding sleutelen, en onze lessen van dit jaar in praktijk brengen.
Lucky Duck bleek de verdiende winnaar, verdiend zowel op vlak van bootsnelheid, tactiek en risico. Gefeliciteerd! Hopelijk vinden volgend jaar meer mensen de weg naar de Nieuwpoort Channel Race, want het is een prachtig evenement ongeacht de hoek vanwaar men er naar kijkt…
| 
